কোঁচ বংশৰ সম্পূৰ্ণ ইতিহাস | বিশ্বসিংহৰ পৰা চিলাৰায়লৈ

যুৱৰাজ শুক্লধ্বজ বা চিলাৰায় এজন বৰ বাহুবলী আৰু যুদ্ধবিদ্যাত পৈণত পুৰুষ আছিল। তেওঁৰ বাহুবলেই নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ বহল ৰাজ্যৰ মূলশক্তি আছিল। আহোম ৰজাৰে সৈতে মিত্ৰতা কৰাৰ পাচত, চিলাৰায়ক হিডিম্বেশ্বৰব বাজা আক্রমণ কৰিবলৈ পঠিওৱা হয়। চিলাৰায়ে নিজ পৰাক্ৰমেৰে হিডিম্বা বা ডিমাপুৰৰ কছাৰী ৰজাক যুদ্ধত ঘটাই, ককায়েক নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ তলতীয়া কৰে। কছাৰী বজাই যুদ্ধত ঘাটি, বছৰি ৭০০০০ টকা ৰূপ, ১০০০ সোণৰ মোহৰ, আৰু ৬০ টা হাতী কৰ শোধাবলৈ মান্তি হৈ, নিজক কোঁচ ৰজাৰ শৰণীয়া বজা বুলি স্বীকাৰ কৰে। তাৰ পাচত কোঁচ ৰজাই যুদ্ধ আহ্বান কৰি, মণিপুৰী ৰজাৰ ওচৰলৈ কটকী পাঁচিলে। মণিপুৰৰ ৰজাই সেনাপতি চিলাৰাযৰ বাহুবলৰ সম্ভেদ পাই, যুদ্ধ নপতাকৈয়ে ২০০০০ টকা ৰূপ, ১০০০ সোণৰ মোহৰ, আৰু ১৪ টা ভাল ভাল হাতীৰে সৈতে পেচকচ পঠিয়াই নৰনাৰায়ণ বজাৰ লগত সন্ধি কৰিলে। সেই সন্ধি স্থাপন হোৱাৰ পাচত, চিলাৰায়ে জয়ন্তীয়া ৰাজা আক্ৰমণ কৰি, তাৰ ৰজাক নিজ হাতে কৰে। তাৰ পাচত কোঁচ-ৰজা নৰনাৰায়ণে সেই ৰজাৰ পুতেকক পিতৃ-সিংহাসনত তুলি তেওঁৰ কৰতলীয়া বজা পাতিলে। তাৰপৰা গৈ, চিলাৰায়ে ত্ৰিপুৰাৰ ৰজাৰে সৈতে যুদ্ধ পাতে, আৰু তাৰ ৰজাক ৰণত হৰুৱাই, জয়ন্তীয়া ৰজাৰ দৰে, নিজ হাতে বধ কৰে। পিচে, সেই ৰজাৰ ভায়েকক ১০০০০ টকা ৰূপ, ১০০ সোণৰ মোহৰ আৰু ৩০ টা ৰণুৱা ঘোঁৰা বছৰি কৰ শোধাবলৈ মাস্তি কৰাই, কোঁচ-ৰজাই তেওঁক নিজৰ তলতীয়া ৰজা পাতি থলে। সেই সময়তে, জয়ন্তাৰ অন্তৰ্গত খৈৰাম ৰাজ্যৰ ৰজা বীৰ্য্যৱন্তই সেনাপতি চিলাৰায়ৰ বাহুবলত নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ প্ৰৱল প্ৰতাপৰ সম্ভেদ পাই, যুদ্ধ পাতিবলৈ নৌ পাওঁতেই, বছৰি ১৫০০০০ টকা ৰূপ, ৯০০ সোণৰ মোহৰ, ৫০ টা ঘোঁৰা, ৩০ টা হাতীৰে সৈতে পেঙ্কচ্ শোধাবলৈ গাত লৈ, নিজক কোঁচ ৰজাৰ কৰ-কাটলীয়া ৰজা বুলি স্বীকাৰ কৰিলে। সেই সন্ধি হৈ যোৱাৰ পাচত, চিলাৰায়ে ডিমূৰীয়া ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰি তাৰ ৰজাক বন্দী কৰি আনে, নৰনাৰায়ণ ৰজাই তেওঁৰ পৰা ৭০০০০ টকা ৰূপ লৈ তেওঁক শৰণীয়া ৰজা পাতি এবি দিয়ে। সেই সময়ত শ্রীহট্টৰ ৰজা বৰ পৰাক্ৰমী বুলি প্রখ্যাত আছিল। নৰনাৰায়ণ ৰজাই তেওঁকো তলতীয়া ৰজা পাতিবৰ মনেৰে তেওঁৰ ওচৰলৈ কটকী পাঁচিলে। পিচে, শ্রীহট্টৰ ৰজাই কোঁচ-ৰজাৰ সন্ধি প্রস্তাৱ সদর্পে দলিয়াই পেলোৱাত, নৰনাৰায়ণে যুৱৰাজ চিলাৰায়ক এজাক তেজী সেনা যুগুত কৰি দি, শ্রীহট্ট ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰিবলৈ পঠিয়ায়। শ্রীহট্টৰ ৰজায়ো সিফালে বিপুল আয়োজনেৰে সৈন্য-সামন্ত যুগুতকৈ লৈ সাজু হৈ আছিল। দুয়ো পক্ষৰ মাজত ঘোৰতৰ যুদ্ধ আৰম্ভ হ’ল। দহদিন একেৰাহে যুদ্ধ চলিবই লাগিছে, অসংখ্য সৈন্য নিপাত হৈছে, কিন্তু কোনো পক্ষৰ জয় হোৱা নাই। মহাতেজী বীৰবাহু চিলাৰায়ৰ পক্ষে ই অতিকৈ অসহনীয় হৈ উঠিল। তেওঁৰ বীৰতেজ ববলৈ ধৰিলে, বণমদত উন্মত্ত হৈ চিলাৰায় চিলাউৰাদি উৰি খোলা তৰোৱালেৰে শত্ৰুৰ মাজত সোমালগৈ। চিলাৰায়ৰ অসাধাৰণ বীৰতেজ দেখি শত্রুপক্ষ স্তম্ভিত হ’ল, চকুৰ পচাৰতে তেওঁ ভালেমান সেনা-সেনাপতিক বধ কৰি, সদৌশেহত শ্রীহট্টৰ ৰজাক নিজ হাতৰ অস্ত্ৰেৰে খণ্ড খণ্ড কৰি বধিলে। যুদ্ধৰ সামৰণত, শ্রীহট্টৰ ৰজাৰ ভায়েক অসিৰায়ে চিলাৰায়ৰ লগতে নৰনাৰায়ণৰ ৰাজসভালৈ আহি কোঁচ ৰজাৰ শৰণাগত হ’ল। কোঁচ-ৰজাক তেওঁ বছৰি ২০০ টা ঘোঁৰা, ১০০ টা হাতী, ৩০০০০০০ টকা ৰূপ, ১০০০ সোণৰ মোহৰেৰে পেচ্‌কচ্ শোধাবলৈ মান্তি হোৱাত, নৰনাৰায়ণে অসিৰায়ক ককায়েকৰ ৰাজ্যতে এজন শৰণীয়া ৰজা পাতিলে। খ্রীঃ ১৫৩৬ চনত, চিলাৰায়ে পুনৰপি আহোম ৰাজ্য আক্রমণ কৰেহি। আগৰ বাৰৰ সন্ধিত খোৰা ৰজাৰ প্ৰৱঞ্চনাই এই আক্ৰমণৰ মূল কাৰণ। আহোম ৰজা স্বর্গদের চুখাম্ফা যুদ্ধত ঘাটি পর্ব্বতলৈ পলাই যায়। ফলত, চিলাৰায়ৰ প্ৰস্তাৱমতে, সুগম কোঁৱৰ ৰু বৰগোহাঞিৰ ভতিজাক আপচু গোহাঞিদেৱক মুখ্য কৰি, সকলো পাত্র-মন্ত্রীৰ ঘৰৰ একোজন ডেকাক বন্ধুরা দি, চুখামফা স্বর্গদেরে সন্ধি কৰাত, চিলাৰাষ নিজৰ দেশলৈ উলটিল। এই বিষয়ে আহোম ৰাজত্বত বহলাই কোৱা হৈছে। ওপৰত কোৱাৰ দৰে, চাৰিওফালে দিগ্বিজয় কৰি মন বঢ়াত, নৰনাৰায়ণ ৰজাই সদৌশেহত গৌৰদেশ আক্রমণ কৰিবলৈ মন মেলিলে, আৰু সেই অর্থে চিলাৰায়ক এদল কোবাল সৈন্যৰ সেনাপতি পাতি ৰণ-যাত্ৰা কৰালে। এইবাৰ, সেই ৰণ-যাত্ৰাৰ আগতে কামাখ্যা মন্দিৰৰ দুৰৱস্থা দেখি আহি, চিলাৰায়ৰ মনৰ অৱস্থা বৰ অথিৰ হৈ আছিল। তদুপৰি, শ্রীহট্টৰ যুদ্ধত কাজুৱা সৈন্য ভালেমান নাশ হোৱাত, এই যাত্রাত লগত লোৱা সেনাদলত পৈণত সেনা সৰহ নাছিল। তথাপি, চিলাৰায়ে নিজব সাহসব ওপৰত ভিৰ দি যুদ্ধলৈ আগবাঢ়িল। গতিকে, কোঁচ বজাৰ সেনাদলে গৌৰ বজাৰ তেজী সৈন্যৰ আগত সৰহ পৰ ঠাৱৰিব নোৱাৰিলেগৈ। কিন্তু, চিলাৰায়ে সিমানতো বিচলিত নহৈ, অকলশৰে খোলা তৰোৱালেৰে অসংখ্য শত্রুৰ মাজত সোমাই সিংহ বিক্ৰমেৰে শত্রুপক্ষক অস্থিৰ কৰি তুলিলে। শেহান্তত, তেওঁৰ একমাত্র সম্বল হাতৰ অস্ত্রখনিও খণ্ড খণ্ড হৈ ভাগিল, মহাতেজী চিলাৰায়ৰ বীৰতেজ চতুৰ্ত্তগুণে বাচিবলৈহে ধৰিলে। কিন্তু, অসংখ্য শত্ৰুৰ মাজত অকলশৰীয়া নিৰস্ত্ৰ বীৰ কিমান পৰ ঠাৱৰিব। চিলাৰায় অগত্যা শত্ৰৰ হাতত বন্দী হ’ল। তাৰ পাচত, তেওঁৰ বন্দী অবস্থাত, এদিন গৌৰ ৰজাৰ মাতৃক সর্পে দংশে। চিলাৰায় সর্প দংশনৰ চিকিৎসাত বৰ পাকৈত আছিল। সেই আলমতে তেওঁ ৰাজমাওক মৃত্যুৰমুখৰপৰা ৰক্ষা কৰি ৰাজপৰিয়ালৰ শলাগব পাত্র হয়। সেই শলাগৰ বঁটাস্বৰূপে, গৌৰৰাজে চিলাৰায়ক বন্দীশালৰপৰা মুক্তি দি নিজৰ দেশলৈ আহিবলৈ অনুমতি দিয়ে। তাৰ দুবছৰৰ পাচত, আন কোনো ৰোগত গৌৰ ৰজাৰ মাতৃৰ মৃত্যু হয়। ৰজা শোকত বৰ বিহুল হৈ পৰে। সেই সুযোগতে দিল্লীৰ সম্রাট আকবৰৰ সেনাপতি মানসিংহই গৌৰদেশ আক্রমণ কৰেহি, আৰু ৰজাক যুদ্ধত ঘটাই তেওঁৰ ৰাজ্য হস্তগত কৰে। সেই ছেগতে ছেগ ধৰি, চিলাৰায়ে দুয়োপক্ষৰ মাজত সোমাই গৌৰৰাজ্য সম্রাটৰে সৈতে সমানে ভাগ কৰি লয়। এনে সময়তে, চিলাৰায়ে তেওঁৰ পুত্র এটি জন্ম হোৱাৰ বাতৰি পায়। কিন্তু, তেওঁ আৰু সেই পুত্ৰৰ মুখ দেখিবলৈ নাপালেহি, বাটতে বসন্ত ৰোগত পৰি গঙ্গাৰ পাৰত চিলাৰায় স্বর্গী হ’ল।