অসমৰ কৃষিক্ষেত্ৰৰ সমস্যা আৰু চৰকাৰী আঁচনি আৰু বাস্তৱতা

এটা কথা কোনেও পাহৰি যোৱা অনুচিত যে ২০১৭ বছৰটো যদি অসমৰ কৃষকৰ বাবে ঋণাত্মক বছৰ হয়, ইয়াৰ কুফলে সকলো মানুহকে খুব সোনকালে বিপদলৈ ঠেলিব। মধ্যবিত্তীয় ভণ্ডামি এৰি আমাৰ মাজৰ একাংশই কৃষিকৰ্ম বা কৃষিকেন্দ্রিক বিজ্ঞানসন্মত চর্চালৈ মনোযোগ দিয়া ভাল, অন্ততঃ নিজৰ ভৱিষ্যতৰ কথা ভাবি। আমাৰ কৃষি তথা আনুষংগিক ক্ষেত্ৰখনৰ সমস্যা দেধাৰ। সমস্যাবোৰক মূলতঃ তিনি ভাগত ভগাব পাৰি। বেংকসম্বন্ধীয়, চৰকাৰ সম্বন্ধীয় আৰু কৃষকৰ লগতে নাগৰিকৰ মানসিকতা সম্বন্ধীয়। প্রথমতে আহোঁ বেংকৰ বিষয়টোলৈ। বছৰটো যেনেতেনে পেটে-ভাতে চলি থাকিবলৈ কৃষক এজনক বেছি পুঁজিৰ দৰকাৰ নহয়। যৎসামান্য নিজৰ সঞ্চয়ৰ পুঁজিৰ জৰিয়তে অতি সীমিতভাবে পৰম্পৰাগত পদ্ধতিৰে অসমৰ বহু ক্ষুদ্ৰ আৰু উপান্ত কৃষকে খেতি কৰি আহিছে। বহুক্ষেত্ৰত কষ্টৰ তুলনাত লাভৰ মুখ নেদেখা একাংশ নতুন প্ৰজন্মৰ ল’ৰাই বাপেকৰ দিনৰ পথাৰলৈ নগৈ বেংগালুৰু, হায়দৰাবাদত ছিকিউৰিটী গার্ড হৈছেগৈ। ইয়াৰ সমস্ত দোষ কিন্তু সেই ল’ৰাজন বা কৃষক পৰিয়ালটোক দিব নোৱাৰি। কৃষিক সম্মানজনক বৃত্তি বুলি আন্তৰিকতাৰে বিশ্বাস নকৰা নাগৰিক সমাজখনৰে। এইক্ষেত্রত বহু কৰণীয় আছে। এই বিৰাট প্রত্যাহ্বানটোৰ দ্বাৰা সন্ত্রস্ত নহৈ কৃষিৰ জৰিয়তে নিজৰ ভৱিষ্যৎ গঢ়িবলৈ আগবাঢ়ি অহা যুৱকো আমাৰ প্ৰতিখন গাঁৱতে আছে। কিন্তু তেওঁলোকৰ মাজৰ যিখিনি কৃষকে অলপ বহল ভিত্তিত খেতি কৰি স্বাৱলম্বী হ’ব বিচাৰে, প্রথমটো গতিৰোধক দৃশ্যমান হয় বেংকৰ বিষয়া-কর্মচাৰীৰ নিৰুৎসাহজনক মনোভাবৰ মাজত। এইটো কথা কোনেও নুই কৰিব নোৱাৰে যে বেংকে ঋণ আগবঢ়োৱাৰ আগতে নূন্যতম কেতবোৰ কথা চালিজাৰি চাবলগীয়া হয়। বিশেষকৈ বৰ্তমান প্ৰজন্মৰ কৃষকৰ আগৰ চামটোৱে পূৰ্বতে বেংকৰ পৰা পোৱা ঋণৰ টকা অপব্যৱহাৰ কৰা দৃষ্টান্ত হয়তো আমাৰ প্ৰতিখন গাঁৱতে আছে বুলি ক’লেও অত্যুক্তি কৰা নহ’ব। কেতিয়াবা কেতিয়াবা বেংকৰ আচৰণত ‘এবাৰ সাপে খালে লেজুলৈকে ভয়’ কথাষাৰ ফুটি উঠে। কিন্তু আন বহুবোৰ ক্ষেত্ৰত কিছুমান বেংকে নতুন প্ৰজন্মৰ নতুন মন আৰু পণ লৈ আগুৱাই অহা কৃষকৰ মনৰ ভিতৰলৈ জুমি চাবলৈ যত্ন নকৰা কথাটো কোনেও অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰে। নানান নীতি-নিয়মৰ কথা কৈ কৈ আগ্রহী কৃষকক অপ্রয়োজনীয়ভাবে ব্যতিব্যস্ত কৰাৰ নিদৰ্শনো বহু আছে। ইয়াৰ ফলত বেংকিং ব্যৱস্থাটোৰ প্ৰতি গাঁৱৰ মানুহৰ বিশ্বাস এতিয়াও গভীৰ নহয়। ২০১৪ চনৰ পৰা অৱশ্যে প্রধানমন্ত্রী জনধন যোজনাৰ অধীনত বেংকৰ লগত গাঁৱৰ দুখীয়া আৰু অশিক্ষিত মানুহৰো কিছু সম্পর্ক গঢ়ি উঠিছে। কিন্তু ঋণ লাভৰ বেলিকা বেংকে সাধাৰণ ৰাইজক আশ্বস্ত কৰিব পৰা নাই বাবে বহু লোকে অধিক সুতত মাইক্র’ফাইনেন্স সংস্থা বা মহাজনৰ পৰা ঋণ ল’বলগীয়া হৈছে। অর্থাৎ পুঁজিৰ অভাৱত যেনে-তেনে কৃষিকর্মত নিয়োজিত হৈ থকাসকলৰ উৎপাদনশীলতা কমি গৈ আছে আৰু সাময়িকভাবে কৃষিক্ষেত্ৰখনত Capital Formation হোৱা নাই। ফলত এটা চূড়ান্ত গতানুগতিক পদ্ধতিৰে আন কোনো বিকল্প কৰ্মৰ অভাৱত বুজনসংখ্যক লোক নিয়োজিত হৈ থাকি নিজেও বিশেষ উপকৃত হোৱা নাই আৰু কৃষিক্ষেত্ৰখনকো উজলাই তুলিব পৰা নাই। ইয়াৰ মাজতো যিসকলে সফলতা লাভ কৰিছে, সেয়া এক উজ্জ্বল ব্যতিক্রমহে।