আহোম-কছাৰী-জয়ন্তীয়াৰ মাজত সবাতোবৰ কছাৰী ৰণ

আহোম-কছাৰী-জয়ন্তীয়াৰ মাজত সবাতোবৰ কছাৰী ৰণ: কছাৰী ৰজা তাম্ৰধ্বজৰ আচৰণত কুপিত হৈ, ১৬২৮ শকত মহাৰজা ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেবে কছাৰী ৰাজ্য মাৰি খিলঞ্জীয়া খ্যাতি ৰাখিবলৈ মন মেলিলে। সেই আকাঙ্খাবে স্বর্গদেবে তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াক মুখ্য কৰি, বৰবৰুৱা-বৰফুকন সমন্বিতে সদৌ ফুকন, বাজখোৱা, বৰুৱা বিষয়াসকলৰ মতামত আহ্বান কৰিলে, সকলোৱেই একেমত হৈ স্বৰ্গদেৱৰ প্রস্তাব সমর্থন কৰাত, স্বৰ্গদেবে অনতিপলমে কছাৰী ৰাজধানী মায়বাং আক্রমণ কৰিবলৈ যুগুত ব্যৱস্থাত ধৰিলে। সেই অর্থে, বিশ্বনাথত বাহৰ পতাই লৈ, স্বর্গদেব স্বয়ং তাত থিতাপিত হ’লগৈ। তাৰ পাচত, তালৈকে উজনি আৰু নামনি অসমৰপৰা সসৈন্যে বৰবৰুৱা আৰু বৰফুকন প্ৰমুখ্যে বাছকবনীয়া সেনা-সেনাপতিসমূহক সমবেত কৰোৱা হ’ল, শৰাইঘটীয়া ফুকন, ৰাজখোৱা, বৰুৱা, বিষয়াসকলেৰে সৈতে গুৱাহাটীৰপৰা বৰফুকন, পানী ফুকন আৰু পানীদিহিঙ্গীয়া, তৰুৱাদিহিঙ্গীয়া, বৰ-অভয়পুৰীয়া, পানী-অভয়পুৰীয়া, পানীশলগুৰীয়া, ওপৰ-দয়ঙ্গীয়া, আঠগঞা, ৰাজখোৱা-বিষয়া সকলোকে আদেশ দি অনাই স্বর্গদেরে বিশ্বনাত বাহৰত সমবেত কৰালে। তাতে, স্বৰ্গদেৱে বৰবৰুৱাক ঘাই সেনাপতি পাতি, তেওঁৰ তলে সকলো মেল আৰু খেলৰ সেনা-সেনাপতি সমন্বিতে মুঠ ২৫০৭৭ জন ৰণুৱা মানুহ দি. বিপুল আয়োজনেৰে কছাৰী ৰাজ্য মাৰিবলৈ বণ-যাত্রা কৰালে। পৰ্বতীয়া বাটেদি বৰবৰুৱাৰ যাত্ৰা হ’ল। বাটতে আমলখী টিলাত কোঁঠ বান্ধি খাপ দি থকা কছাৰী বণুৱা কিছুমানৰ লগত এখন ৰণ লাগিছিল, সিহঁতক অনায়াসে ঢলিয়াই মাৰি থৈ, বাটত আৰু কেইখনমান ৰণত জিনি, আহোম সেনা মায়বাং পালেগৈ। আহোম সেনাৰ আক্রোশ, আয়োজন আৰু অবাৰিত গতি দেখি মায়বাঙ্গৰ মানুহে গড় আৰু নগৰ এৰি ভাগিবলৈ ধৰিলে। কছাৰী ৰজা তাম্ৰধ্বজ পলাই খাচ্পুৰত ৰ’লগৈ। নগৰ লৈ. আহোম ৰণুৱাই পালে, হিলৈ ৭০০, তাৰে কিছুমানত পিতলৰ মূৰ্ত্তি খতোৱা, গন্ধক ২২০ মোন, তামৰ কলহ ১০, তামৰ ডাঙ্গৰ দবা ৬, লোহাৰে সজা যুদ্ধৰ সঁজুলি ১২০. হাতী-দাঁত ১২, গডগ ৫০০, ম’ই ৬০, গৰু ৮০০, ডেকা-বুঢ়া, মুনিহ-তিৰোতাবে সৈতে মানুহ পালে মুঠতে ৩২০ টা। এনেতে, তাতে বৰবৰুৱাৰ টান নৰিয়া হ’ল। বৰবৰুৱাৰ নৰিয়াৰ বাতৰি পাই, স্বৰ্গদেবে পানীফুকনৰ তলে মুঠ ৩৪০৫১ জন বন্ধুরা দি, কলীয়াবৰীয়া ফুকন, বৰগোহাঞি ফুকন, নৰা-কোঁৱৰ ফুকন আৰু সলাল গোহাঞি কপিলীৰ বাটেদি বণ-যাত্ৰা কৰালে। পিচে, ইতিমধ্যত আহোম সেনাই মায়বাং দখল কৰাৰ সংবাদ দি, স্বৰ্গদেৱলৈ বৰবৰুৱাই জনালে, বোলে, নতুনকৈ বণ-বল যোগ দিয়াৰ আৱশ্যক নাই আৰু, কিন্তু সেই সংবাদ স্বর্গদেবে পোৱাৰ আগেয়েই পানীফুকন সসৈন্যে মায়বাঙ্গত বৰবৰুৱাৰ কোঁঠ পালেগৈ। তাৰ পাচত, খাপুৰ দখল কৰি তাৰপৰা কছাৰী ৰজা তাম্ৰধ্বজক ধবি আনিবলৈ স্বর্গদেবে বৰবৰুৱাক আদেশ দিলে। পিচে, সেই সময়ত বিবিধ ব্যাধি, আহাৰ-পাটিব নাটনি আৰু বাট-ঘাটৰ দুৰ্গম অৱস্থা হেতুকে স্বৰ্গদেৱৰ আদেশ স্থগিত ৰাখিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰি, বৰবৰুৱা আৰু পানীফুকনে বিশ্বনাথলৈ সংবাদ পঠিয়ালে, কিন্তু মহাৰজা ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেবে, সেই প্ৰস্তাৱত কষ্ট হৈ, আকৌ টানি আদেশ দিয়াত, পানীফুকনৰে সৈতে বৰবৰুৱাই নৰিয়া গাৰেই খাপুৰলৈ মৰোঁ-জীওঁকৈ ৰণ-যাত্ৰা কৰিলে। পিচে, বাটতে নৰিয়া টান হোৱাত বৰবৰুৱা ঢুকাল, পানীফুকনে ঘাই সেনাপতিৰ বাব লৈ ক্ৰমাৎ অগ্রসৰ হ’বলৈ ধৰিলে। ইতিমধ্যত, জয়ন্তীয়া বজা ৰামচিঙ্গে খাপুৰপ্ৰবাসী তাম্ৰধ্বজৰ ওচৰলৈ পুতেকক পঠিয়াই কোৱালে, বোলে, কছাৰী ৰজা লগ হয় যদি, দুয়ো লাগি আহোম ৰজাৰ গড়গাওঁ নগৰ মাৰিবগৈ পৰা যায়, যদি তেওঁ মান্তি হয়, জয়ন্তাৰ ৰজা ৰামচিঙ্গক সাক্ষাৎ কৰকহি। তাম্ৰধ্বজ নগ’ল, বামচিঙ্গকে তেওঁ মাতি পঠিয়ালে। সেই কথাত ৰুষ্ট হৈ, ৰামচিং ৰজাই তাম্রধ্বজক, তেওঁৰ পত্নী মহাদেবী আৰু পুত্র-কোঁৱৰটি সমন্বিতে, ধৰাই নিয়ালে। গতিকে পানীফুকনে তাম্ৰধ্বজক খাচপুৰত নাপালেগৈ। সেই সময়তে জয়ন্তীপুৰত আহোম বৈৰাগী দুজনক লগ পাই, কছাৰী ৰাণী মহাদেবীৰ মহাৰজা ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ শৰণ মাগি এখন ভিতৰ-বিশ্বাসৰ পত্ৰ পঠিয়ালে। তাৰ ফল স্বরূপে জয়ন্তা মাৰি, ৰামচিং আৰু তাম্ৰধ্বজ দুইকো ধৰি আনি বিশ্বনাথ বাহৰত উপস্থিত কৰাবলৈ বুলি স্বৰ্গদেৱে পানীফুকন বৰসেনাপতিলৈ আদেশ পঠিয়ালে। সেই আদেশানুসৰি, পানীফুকনে জয়ন্তাৰ ৰজা ৰামচিঙ্গক ৰণত হৰুৱাই বন্দী কৰি, কছাৰী ৰজা তাম্ৰধ্বজৰে সৈতে দুইকো ধৰি নি বিশ্বনাথ বাহৰত মহাৰজা ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ চৰণত শোধাই দি সেৱা কৰিলেগৈ। ৰুদ্ৰসিংহ মহাৰজাই বিশ্বনাথত দৰবাৰ পাতি, কছাৰী আৰু জয়ন্তীয়া দুয়ো বজাক আহোম স্বৰ্গদেৱত শৰণ লগোৱাৰ বিষয়ে আহোম ৰাজত্বৰ বৰ্ণনাত বহলাই কোৱা গৈছে। বিশ্বনাথত দৰবাৰ পাতি, কছাৰী আৰু জয়ন্তা বাজ্য আহোম ৰাজ্যৰ চামিল কৰা ৰাজাজ্ঞা ঘোষণা কৰি কদ্রসিংহ স্বর্গদেবে তাম্রধ্বজক মায়বাঙ্গত শৰণীয়া বজা পাতিলে, আৰু ৰামচিঙক লগতে ৰংপুৰলৈ লৈ গ’ল। তাৰপৰা অলপ দিনৰ পাচতে টান নৰিয়াত পৰি তাম্ৰধ্বজৰ মৃত্যু হয়। ইফালে, ৰংপুৰ নগৰত জয়ন্তাৰ বজা বামচিঙবো অকাল মৰণ ঘটে। সুৰদৰ্পনাৰায়ণ: তাম্ৰধ্বজৰ লোকান্তৰ হোৱাত, আহোম ৰাজপ্রতিনিধি গৈ. তেওঁৰ ৯ বছৰীয়া নাবালক পুত্ৰ সুৰদৰ্পনাৰায়ণক মায়বাঙ্গত শৰণীয়া ৰজা পাতি আহে। কিন্তু, আহোম ৰজাৰ তত্ত্বাৱধানত বাৰ বছৰ মাথোন বাজত্ব কৰোঁতেই তেওঁৰ অকাল মৃত্যু হয়।